رصد‭ ‬خانه‭ ‬ای‭ ‬در‭ ‬کویر




معمار‭:‬‭ ‬امیرعلی‭ ‬زینتی،‭ ‬بهناز‭ ‬مترجم،‭ ‬آیدین‭ ‬امدادیان،‭ ‬سونیا‭ ‬بیگی،‭ ‬بهار‭ ‬مهدی‭ ‬پور،‭ ‬رامتین‭ ‬رمضانی،‭ ‬حمیدرضا‭ ‬ملک‭ ‬خانی

مشاور‭ ‬طرح‭: ‬پویا‭ ‬خزائلی

همراهان‭:‬‭ ‬سارا‭ ‬تبرائی،‭ ‬الهه‭ ‬آذرنوش،‭ ‬مهدی‭ ‬حسینی،‭ ‬محسن‭ ‬مهدی‭ ‬زاده،‭ ‬مصطفی‭ ‬یعقوبی

سفارش‭ ‬دهنده‭:‬‭ ‬دهیاری‭ ‬روستای‭ ‬اصفهک

حامی‭ ‬مالی‭:‬‭ ‬شرکت‭ ‬سنگستان‭ ‬محلات

محل‭ ‬اجرای‭ ‬طرح‭:‬‭ ‬روستای‭ ‬اصفهک،‭ ‬خراسان‭ ‬جنوبی

سال‭ ‬ساخت‭: ‬۱۳۹۶‭ ‬

مصالح‭:‬‭ ‬چينه‭ ‬اى،‭ ‬آجرى،‭ ‬خشتى

مساحت‭:‬‭ ‬69‭ ‬مترمربع



روزهای‭ ‬آخر‭ ‬زمستان‭ ‬است‭. ‬هوا‭ ‬باز‭ ‬دیوانه‭ ‬شده‭. ‬فشار‭ ‬تمام‭ ‬کردن‭ ‬کارها‭ ‬قبل‭ ‬از‭ ‬سال‭ ‬نو‭ ‬همه‭ ‬را‭ ‬به‭ ‬خیابان‌ها‭ ‬کشانده‭. ‬انگار‭ ‬تمرین‭ ‬کوچکی‭ ‬برای‭ ‬پایان‭ ‬جهان‭ ‬است‭. ‬ما‭ ‬در‭ ‬این‭ ‬میانه‭ ‬هم‭ ‬را‭ ‬می‌بینیم‭. ‬وقتی‭ ‬که‭ ‬زمان‭ ‬برای‭ ‬شروع‭ ‬چیزی‭ ‬نیست‭ ‬و‭ ‬همه‌چیز‭ ‬باید‭ ‬در‭ ‬سریع‌ترین‭ ‬حالت‭ ‬تمام‭ ‬شود‭. ‬ما‭ ‬در‭ ‬هوایی‭ ‬که‭ ‬نمی‌دانیم‭ ‬لباس‭ ‬مناسبش‭ ‬چیست‭ ‬و‭ ‬در‭ ‬زمانی‭ ‬نزدیک‭ ‬به‭ ‬سوت‭ ‬پایان،‭ ‬شروع‭ ‬می‌کنیم‭. ‬ساعت‭ ‬۱۰‭ ‬صبح‭ ‬۲۰‭ ‬اسفند‭ ‬۹۵،‭ ‬قرار‭ ‬ما‭ ‬در‭ ‬طبقه‌ی‭ ‬اول‭ ‬کانون‭ ‬معماران‭ ‬معاصر‭ ‬است‭. ‬خودمان‭ ‬را‭ ‬آنطور‭ ‬که‭ ‬حدس‭ ‬می‌زنیم‭ ‬هستیم‭ ‬به‭ ‬هم‭ ‬معرفی‭ ‬می‌کنیم‭. ‬آشنایی‭ ‬شروع‭ ‬می‌شود‭. ‬گروه‭ ‬جدیدی‭ ‬هستیم‭ ‬ولی‭ ‬قرار‭ ‬همان‭ ‬است‭ ‬که‭ ‬سال‭ ‬قبل‭ ‬هم‭ ‬بود‭. ‬ساختن‭ ‬از‭ ‬خاک،‭ ‬در‭ ‬اصفهک،‭ ‬خراسان‭ ‬جنوبی،‭ ‬با‭ ‬قطار‭ ‬۱۷‭ ‬ساعت‭ ‬دورتر‭ ‬ از‭ ‬ما‭. ‬این‭ ‬بار‭ ‬چیزی‭ ‬می‌سازیم‭ ‬که‭ ‬خودشان‭ ‬خواسته‌اند‭. ‬گفته‌اند‭  "‬رصد‭ ‬خانه‭". ‬در‭ ‬زمین‭ ‬کنار‭ ‬مدرسه‭. ‬دایره‌ای‭ ‬برای‭ ‬دور‭ ‬هم‭ ‬جمع‭ ‬شدنِ‭ ‬بیست‭ ‬نفر‭. ‬یک‭ ‬متر‭ ‬بالاتر‭ ‬از‭ ‬سطح‭ ‬زمین‭.  

فردا‭ ‬عصر‭ ‬ما‭ ‬از‭ ‬چوب‭ ‬قالب‌های‭ ‬خشت‭ ‬را‭ ‬می‌سازیم‭. ‬خشت‌های‭ ‬۲‭ ‬در‭ ‬۲‭ ‬در‭ ‬نیم‭ ‬سانت‭ ‬می‌زنیم‭ ‬و‭ ‬حالا‭ ‬دیگر‭ ‬واقعاً‭ ‬شروع‭ ‬کرده‌ایم‭. ‬طرح‌های‭ ‬مختلف‭ ‬روی‭ ‬میزها‭ ‬تا‭ ‬نیمه‭ ‬بالا‭ ‬می‌رود‭. ‬یکی‭ ‬را‭ ‬نشان‭ ‬می‌کنیم‭ ‬و‭ ‬قرار‭ ‬می‌شود‭ ‬همان‭ ‬را‭ ‬ادامه‭ ‬دهیم‭. ‬گاه‭ ‬سرعتمان‭ ‬بالا‭ ‬میرود‭ ‬و‭ ‬گاه‭ ‬حرف‌ها‭. ‬زود‭ ‬می‌فهمیم‭ ‬ذاتِ‭ ‬این‭ ‬کار‭ ‬جای‭ ‬حرف‭ ‬ندارد‭. ‬تا‭ ‬نسازیم‭ ‬نمی‌شود‭. ‬همیشه‭ ‬وسط‭ ‬حرف‌ها‭ ‬یکی‭ ‬می‌گوید‭: ‬‮«‬بابا‭ ‬بسازیم‭!‬‮»‬‭.  


سه‭ ‬دایره‌ی‭ ‬متحد‭ ‬المرکز‭ ‬که‭ ‬وسطی‭ ‬از‭ ‬همه‭ ‬بلندتر‭ ‬است‭ ‬و‭ ‬قرار‭ ‬است‭ ‬محل‭ ‬ملاقات‭ ‬آسمان‭ ‬باشد‭. ‬و‭ ‬دو‭ ‬دایره‌ی‭ ‬دیگر‭ ‬که‭ ‬راهی‭ ‬یک‭ ‬نفره‭ ‬برای‭ ‬ورود‭ ‬به‭ ‬وعده‌گاه‭ ‬می‌سازند‭. ‬جایی‭ ‬که‭ ‬حکمتش‭ ‬برای‭ ‬ما،‭ ‬ندیدنِ‭ ‬بیرون‭ ‬و‭ ‬دیدنِ‭ ‬آسمان‭ ‬است‭. ‬طرح‭ ‬حینِ‭ ‬ساختن‭ ‬تغییر‭ ‬می‌کند‭. ‬از‭ ‬چشم‌های‭ ‬فشرده‭ ‬معلوم‭ ‬است‭ ‬که‭ ‬هر‭ ‬کس‭ ‬دارد‭ ‬خودش‭ ‬را‭ ‬کوچک‭ ‬می‌کند‭ ‬تا‭ ‬قبل‭ ‬از‭ ‬ساختن‭ ‬کار‭ ‬در‭ ‬آن‭ ‬راه‭ ‬برود‭. ‬قرار‭ ‬گذاشته‌ایم‭ ‬که‭ ‬هدف‭ ‬این‭ ‬طرح‭ ‬‮«‬تمرکز‮»‬‭ ‬است‭. ‬از‭ ‬این‭ ‬دایره‭ ‬هم‭ ‬خارج‭ ‬نمی‌شویم‭. ‬دیوارها‭ ‬بالا‭ ‬می‌آیند‭ ‬و‭ ‬یک‭ ‬هفته‭ ‬بعد‭ ‬کار‭ ‬تمام‭ ‬شده‭. ‬دورش‭ ‬را‭ ‬تمیز‭ ‬می‌کنیم‭. ‬با‭ ‬دست‌هایی‭ ‬که‭ ‬خیس‭ ‬ملات‭ ‬است‭ ‬عقب‭ ‬می‌ایستیم‭ ‬و‭ ‬تماشایش‭ ‬می‌کنیم‭.  

رویای‭ ‬رصد‭ ‬خانه‭ ‬آماده‭ ‬است‭.  

ده‭ ‬روز‭ ‬بعد‭ ‬به‭ ‬اصفهک‭ ‬می‌رویم‭. ‬نیمه‭ ‬شب‭ ‬می‌رسیم‭. ‬کوتاه‭ ‬می‌خوابیم‭. ‬صبح‭ ‬دیدارمان‭ ‬تازه‭ ‬می‌شود‭. ‬به‭ ‬اصفهک،‭ ‬به‭ ‬دوستان‭ ‬قدیمی‭ ‬و‭ ‬افراد‭ ‬تازه‌ای‭ ‬که‭ ‬به‭ ‬جمع‌مان‭ ‬اضافه‭ ‬شده‌اند‭. ‬حالا‭ ‬ما‭ ‬جمعی‭ ‬هستیم‭ ‬از‭ ‬مونترال،‭ ‬از‭ ‬لندن،‭ ‬از‭ ‬تهران،‭ ‬کرمان‭ ‬و‭ ‬مشهد‭. ‬چه‭ ‬صدای‭ ‬بلندی‭ ‬ما‭ ‬را‭ ‬دور‭ ‬هم‭ ‬جمع‭ ‬کرده؟‭ ‬کار‭ ‬با‭ ‬خشت‭ ‬و‭ ‬گِل‭ ‬و‭ ‬اوس‭ ‬حسین‭ ‬شروع‭ ‬میشود‭. ‬زمین‭ ‬کار،‭ ‬کنار‭ ‬دیوار‭ ‬چینه‌ای‭ ‬قدیمیست‭. ‬جایی‭ ‬که‭ ‬روزهای‭ ‬آینده‭ ‬همه‭ ‬اش‭ ‬آنجا‭ ‬می‌گذرد‭. ‬کسی‭ ‬معطل‭ ‬نمی‌کند‭. ‬کار‭ ‬برای‭ ‬همه‭ ‬و‭ ‬قدری‭ ‬هم‭ ‬بیشتر‭ ‬است‭. ‬برای‭ ‬پیِ‭ ‬کار‭ ‬سنگ‭ ‬جمع‭ ‬می‌کنیم‭. ‬چند‭ ‬نفری‭ ‬پابرهنه‭ ‬ملات‭ ‬را‭ ‬لگد‭ ‬می‌کنند‭. ‬صدای‭ ‬خنده‌ی‭ ‬ما‭ ‬بلند‭ ‬است‭. ‬قیدها‭ ‬زود‭ ‬پاره‭ ‬می‌شود‭. ‬لباسهایی‭ ‬که‭ ‬رد‭ ‬تا‭ ‬و‭ ‬اتو‭ ‬دارد‭ ‬را‭ ‬خاک‭ ‬به‭ ‬سرعت‭ ‬فتح‭ ‬میکند‭. ‬سرعت‭ ‬آشنایی‭ ‬ما‭ ‬ بالا‭ ‬میرود‭. ‬یک‭ ‬روز‭ ‬کار‭ ‬زیر‭ ‬این‭ ‬آفتاب‭ ‬و‭ ‬پا‭ ‬در‭ ‬آن‭ ‬گل،‭ ‬کار‭ ‬یک‭ ‬ماه‭ ‬آشنایی‭ ‬قطره‭ ‬چکانی‭ ‬در‭ ‬شهر‭ ‬را‭ ‬می‌کند‭. ‬برای‭ ‬ناهار‭ ‬که‭ ‬می‌رویم‭ ‬هم‭ ‬ملات‭ ‬آماده‭ ‬است،‭ ‬هم‭ ‬پی‌ها‭ ‬پر‭ ‬شده،‭ ‬هم‭ ‬ما‭ ‬برای‭ ‬هم‭ ‬آشناتریم‭. ‬بعد‭ ‬از‭ ‬ناهار‭ ‬در‭ ‬خانه‌ی‭ ‬‮«‬حَجی‭ ‬پدر‮»‬‭ ‬که‭ ‬محل‭ ‬اقامت‭ ‬ماست‭ ‬کوتاه‭ ‬استراحت‭ ‬می‌کنیم‭ ‬و‭ ‬باز‭ ‬بر‭ ‬می‌گردیم‭. ‬ساعت‭ ‬کار‭ ‬ما،‭ ‬ساعت‭ ‬کار‭ ‬آفتاب‭ ‬است‭. ‬هر‭ ‬چه‭ ‬می‌کنیم‭ ‬تا‭ ‬قبل‭ ‬از‭ ‬تاریکیست‭. ‬سطح‭ ‬کار‭ ‬را‭ ‬با‭ ‬ملات‭ ‬و‭ ‬خشت‭ ‬تراز‭ ‬می‌کنیم‭. ‬چیدن‭ ‬دیوارها‭ ‬از‭ ‬بیرونی‌ترین‭ ‬دایره‭ ‬شروع‭ ‬می‌شود‭.  

برای‭ ‬تقسیم‭ ‬کار‭ ‬برنامه‌ای‭ ‬نداریم‭ ‬ولی‭ ‬با‭ ‬هم‭ ‬نظم‭ ‬گرفته‌ایم‭. ‬این‭ ‬که‭ ‬چه‭ ‬کاری‭ ‬را‭ ‬می‌توانیم‭ ‬و‭ ‬چه‭ ‬کاری‭ ‬در‭ ‬توان‭ ‬ما‭ ‬نیست‭ ‬را‭ ‬بدنمان‭ ‬با‭ ‬نزدیکترین‭ ‬زبان‭ ‬به‭ ‬ما‭ ‬می‌گوید‭. ‬هر‭ ‬کسی‭ ‬جای‭ ‬خودش‭ ‬را‭ ‬پیدا‭ ‬می‌کند‭. ‬حالا‭ ‬هر‭ ‬رج‭ ‬که‭ ‬بالا‭ ‬می‌رود،‭ ‬ما‭ ‬خودمان‭ ‬را‭ ‬می‌شناسیم‭. ‬یکی‭ ‬مدام‭ ‬در‭ ‬حرکت‭ ‬از‭ ‬کاری‭ ‬به‭ ‬کار‭ ‬دیگر‭. ‬یکی‭ ‬با‭ ‬ایستادگی،‭ ‬تمام‭ ‬روز‭ ‬در‭ ‬یک‭ ‬کار‭. ‬تکرار‭ ‬ماهرترمان‭ ‬می‌کند‭. ‬آسیب‌های‭ ‬بیل‭ ‬زدن‭ ‬کمرمان‭ ‬را‭ ‬خشک‭ ‬کرده‭. ‬بیل‭ ‬زدن‌ها‭ ‬حرفه‌ای‌تر‭ ‬می‌شود‭. ‬غلظت‭ ‬ملات‭ ‬دستمان‭ ‬می‌آید‭. ‬این‭ ‬وسط‭ ‬مدام‭ ‬عباس‭ ‬آقا‭ ‬با‭ ‬بار‭ ‬خشت‌های‭ ‬تازه‭ ‬از‭ ‬راه‭ ‬می‌رسد‭. ‬زنجیر‭ ‬می‌شویم‭ ‬و‭ ‬خشت‭ ‬ها‭ ‬را‭ ‬خالی‭ ‬می‌کنیم‭. ‬بساطِ‭ ‬چای‭ ‬ذغالی‭ ‬را‭ ‬آقا‭ ‬رضا‭ ‬و‭ ‬پویان‭ ‬کنار‭ ‬کار‭ ‬علم‭ ‬می‌کنند‭. ‬اوس‭ ‬حسین‭ ‬‮«‬فَله‭ ‬کُش‮»‬‭ ‬جانمان‭ ‬را‭ ‬گرفته‭ ‬و‭ ‬چای‭ ‬چه‭ ‬می‌چسبد‭. ‬همه‌ی‭ ‬این‌ها‭ ‬را‭ ‬باید‭ ‬گفت‭. ‬تمام‭ ‬سبزی‌هایی‭ ‬که‭ ‬خورده‌ایم‭. ‬تمام‭ ‬وعده‌های‭ ‬ناهار‭ ‬و‭ ‬خواب‌های‭ ‬کوتاه‭ ‬ظهر،‭ ‬چای‌ها‭ ‬و‭ ‬شربت‌های‭ ‬علف‭ ‬هیزه،‭ ‬تمام‭ ‬خنده‌ها‭ ‬و‭ ‬لذت‭ ‬کشف‭ ‬همدیگر‭ ‬و‭ ‬خودمان،‭ ‬به‭ ‬اندازه‌ی‭ ‬ملات‭ ‬و‭ ‬خشت‭ ‬در‭ ‬ساختن‭ ‬کارمان‭ ‬شریک‌اند‭. ‬وسایل‭ ‬را‭ ‬در‭ ‬ته‭ ‬مانده‌ی‭ ‬نور‭ ‬روز‭ ‬می‌شوریم‭ ‬و‭ ‬فرغون‭ ‬ ابزارها‭ ‬را‭ ‬در‭ ‬اتاقک‭ ‬کوچکی‭ ‬که‭ ‬دو‭ ‬قبر‭ ‬در‭ ‬آن‭ ‬است‭ ‬می‌گذاریم‭. ‬

از‭ ‬حالا‭ ‬که‭ ‬خیلی‭ ‬زود‭ ‬است‭ ‬نگرانی‭ ‬‮«‬چه‭ ‬طور‭ ‬برگشتن‮»‬‭ ‬شروع‭ ‬شده‭. ‬اینجا‭ ‬طوری‭ ‬زندگی‭ ‬و‭ ‬معماری‭ ‬می‌کنیم‭ ‬که‭ ‬هر‭ ‬لحظه‭ ‬به‭ ‬تمام‭ ‬کار‭ ‬متصلیم‭. ‬از‭ ‬سلسله‭ ‬مراتب‭ ‬کارهای‭ ‬دفتری‭ ‬خبری‭ ‬نیست‭. ‬از‭ ‬بندهای‭ ‬زندگی،‭ ‬روابطی‭ ‬که‭ ‬قولش‭ ‬را‭ ‬داده‌ایم،‭ ‬دلتنگی‭ ‬و‭ ‬نیاز‭ ‬به‭ ‬چیزی‭ ‬از‭ ‬بیرون‭ ‬جداییم‭. ‬اینجا‭ ‬برای‭ ‬خودش‭ ‬جهان‭ ‬کاملیست‭. ‬کار‭ ‬می‌کنیم‭ ‬و‭ ‬می‌خوریم‭ ‬و‭ ‬حرف‭ ‬می‌زنیم‭ ‬و‭ ‬سر‭ ‬خوشیم‭. ‬شبها‭ ‬دور‭ ‬هم‭ ‬جمع‭ ‬می‌شویم‭ ‬و‭ ‬تا‭ ‬جایی‭ ‬که‭ ‬دلمان‭ ‬بیاید‭ ‬نمی‌خوابیم‭. ‬بدنمان‭ ‬کوفته‭ ‬است‭ ‬و‭ ‬همین‭ ‬یعنی‭ ‬بدنمان‭ ‬بعد‭ ‬مدت‌ها‭ ‬در‭ ‬زندگی‌مان‭ ‬حضور‭ ‬دارد‭. ‬ما‭ ‬چه‭ ‬طور‭ ‬برگردیم؟‭ ‬

روزهای‭ ‬بعد،‭ ‬ابرهایی‭ ‬با‭ ‬شکل‌های‭ ‬جدید،‭ ‬دیواری‭ ‬که‭ ‬بالا‭ ‬می‌رود‭ ‬و‭ ‬مردمی‭ ‬که‭ ‬از‭ ‬قسمت‭ ‬ریخته‌ی‭ ‬شده‌ی‭ ‬دیوار‭ ‬چینه‌ای‭ ‬با‭ ‬ما‭ ‬خوش‭ ‬و‭ ‬بش‭ ‬می‌کنند‭. ‬به‭ ‬تعداد‭ ‬خشت‌ها‭ ‬بازدید‭ ‬کننده‭ ‬داریم‭. ‬اینجا‭ ‬چیست؟‭ ‬رصد‭ ‬خانه‭. ‬مال‭ ‬اصفهک‭ ‬است؟‭ ‬بله‭. ‬یعنی‭ ‬می‌ماند‭ ‬برای‭ ‬ما؟‭ ‬بله‭ ‬می‌ماند‭ ‬برای‭ ‬شما‭. ‬بچه‌ها‭ ‬هم‭ ‬به‭ ‬ما‭ ‬پیوسته‌اند‭. ‬کار‭ ‬ما‭ ‬آنها‭ ‬را‭ ‬بیش‭ ‬از‭ ‬همه‭ ‬سر‭ ‬شوق‭ ‬آورده‭. ‬گاهی‭ ‬خشت‭ ‬می‌دهند‭ ‬و‭ ‬گاهی‭ ‬برایمان‭ ‬چاقاله‭ ‬بادوم‭ ‬می‌آورند‭. ‬حالا‭ ‬دیوارها‭ ‬انقدر‭ ‬بالا‭ ‬رفته‭ ‬که‭ ‬خودمان‭ ‬اولین‭ ‬کسانی‭ ‬هستیم‭ ‬که‭ ‬به‭ ‬دام‭ ‬طراحی‌مان‭ ‬می‭ ‬افتیم‭. ‬داخلیم‭ ‬و‭ ‬ارتباط‭ ‬مان‭ ‬با‭ ‬بیرون‭ ‬قطع‭ ‬شده‭. ‬آسمان‭ ‬بالای‭ ‬سر‭ ‬ماست‭ ‬و‭ ‬حالا‭ ‬که‭ ‬مجبوریم‭ ‬شبها‭ ‬هم‭ ‬به‭ ‬کمک‭ ‬هر‭ ‬چه‭ ‬نور‭ ‬داریم‭ ‬کار‭ ‬کنیم‭ ‬آسمان‭ ‬پر‭ ‬ستاره‭ ‬را‭ ‬زودتر‭ ‬از‭ ‬همه‭ ‬رصد‭ ‬می‌کنیم‭.  ‬دیوار‭ ‬میانی‭ ‬را‭ ‬آخر‭ ‬از‭ ‬همه‭ ‬می‌چینیم‭. ‬با‭ ‬چهل‭ ‬و‭ ‬پنج‭ ‬درجه‭ ‬چرخش‭ ‬در‭ ‬هر‭ ‬ خشت‭. ‬بافتی‭ ‬که‭ ‬می‌دهد‭ ‬شبیه‭ ‬نخل‌هایی‌ست‭ ‬که‭ ‬هر‭ ‬روز‭ ‬می‌بینیم‭ ‬و‭ ‬گاهی‭ ‬در‭ ‬سایه‌شان‭ ‬می‌خوابیم‭. ‬بزرگ‌ترین‭ ‬نخل‭ ‬اصفهک‭ ‬را‭ ‬می‌سازیم‭ ‬با‭ ‬مهارت‭ ‬و‭ ‬سرعتی‭ ‬که‭ ‬حالا‭ ‬بیشتر‭ ‬شده‭. ‬روزهای‭ ‬آخر‭ ‬همه‭ ‬می‌آیند‭ ‬کمک‭. ‬مصطفی‭ ‬و‭ ‬محسن‭ ‬و‭ ‬رضا‭ ‬و‭ ‬عادل‭ ‬و‭ ‬بقیه‭. ‬رج‌های‭ ‬آخر‭ ‬است‭ ‬و‭ ‬دیوار‭ ‬از‭ ‬ما‭ ‬خیلی‭ ‬بالاتر‭ ‬رفته‭. ‬دلتنگی‭ ‬از‭ ‬همین‌جا‭ ‬شروع‭ ‬شده‭. ‬از‭ ‬هیچ‭ ‬جا‭ ‬نمی‌شود‭ ‬کل‭ ‬کار‭ ‬را‭ ‬با‭ ‬هم‭ ‬دید‭. ‬در‭ ‬چشم‭ ‬ما‭ ‬جا‭ ‬نمی‌شود‭. ‬گاهی‭ ‬روی‭ ‬دیوار‭ ‬می‌رویم،‭ ‬گاهی‭ ‬روی‭ ‬سقف‭ ‬خرابه‌ای‭ ‬که‭ ‬کنار‭ ‬کار‭ ‬ماست‭. ‬همیشه‭ ‬صدای‭ ‬یکی‭ ‬هست‭ ‬که‭ ‬داد‭ ‬بزند‭: ‬‮«‬بیا‭ ‬کار‭ ‬را‭ ‬از‭ ‬اینجا‭ ‬ببین‭!‬‮»‬‭. ‬بچه‌ای‭ ‬آن‭ ‬قدر‭ ‬بزرگ‭ ‬که‭ ‬مادر‭ ‬نمی‌تواند‭ ‬درست‭ ‬براندازش‭ ‬کند‭. ‬روز‭ ‬آخر‭ ‬همه‌ی‭ ‬بشکه‌ها‭ ‬و‭ ‬تخته‌های‭ ‬چوب‭ ‬که‭ ‬برای‭ ‬بالا‭ ‬رفتن‭ ‬و‭ ‬کار‭ ‬کردن‭ ‬گذاشته‭ ‬بودیم‭ ‬را‭ ‬بیرون‭ ‬می‌کشیم‭. ‬راهروها‭ ‬خالی‭ ‬میشود‭. ‬هر‭ ‬بار‭ ‬که‭ ‬داخلش‭ ‬می‌چرخیم‭ ‬به‭ ‬هم‭ ‬می‌رسیم‭. ‬و‭ ‬باز‭ ‬با‭ ‬هم‭ ‬بالا‭ ‬می‌رویم‭ ‬تا‭ ‬صحن‭ ‬دایره‌ی‭ ‬مرکزی‭ ‬که‭ ‬یک‭ ‬متر‭ ‬از‭ ‬زمین‭ ‬بالاست‭. ‬انگار‭ ‬روی‭ ‬قله‌ایم‭. ‬کار‭ ‬تمام‭ ‬شده‭. ‬قله‭ ‬را‭ ‬ساخته‌ایم‭ ‬و‭ ‬فتح‭ ‬کرده‌ایم‭. ‬رصد‭ ‬خانه‭ ‬دیگر‭ ‬نیازی‭ ‬به‭ ‬ما‭ ‬ندارد‭. ‬برای‭ ‬خودش‭ ‬سر‭ ‬پاست‭. ‬

با‭ ‬چه‭ ‬حالی‭ ‬بر‭ ‬می‌گردیم؟‭ ‬در‭ ‬سکوت‭. ‬مغموم‭ ‬و‭ ‬امیدوار‭. ‬ما‭ ‬کاشفیم






 


 



 




چاپ